آريوس

این بود پایانی برای اسطوره!؟

این حق اسطوره ها نیست که مثل بازیکنای عادی برن

به نام خداوند

سلام

بهار که میاد فروردین لعنتی که به آخرش میرسه حسی هی باید پیله کنه... هی باز.

اصلاً ولش کن میدونی نمیشه حرفی زد چون صد جور غلط تفسیر میشه. اصلا فایده ای داره گفتن و نوشتن؟ بذار بگذره همینجوری ببینم تا کی میشه همینطور بگذره.

نمیخواد تموم بشه اینهمه توهم؟

ببین یک سال گذشت...

به نام خداوند

سلام

به رسم آخر سال آرزو میکنم که همه به خواسته هاشون برسن در سال 91 و وضعمان بهتر شود یا حداقل بدتر نشود، خدا کند کارهای ناتمام تمام شوند و چیزهای جدید و خوب شروع شوند.

برای من 90 نقطه عطفی نداشت، شش ماه اول اوج فراز و نشیب های گوناگون و شش ماه دومی فلت فلت فلت و بدون هیچ افت و خیزی.

حسی بهم میگه 91 متفاوت خواهد بود ( البته این رو اول هر سال حس میکنم!)

امروز هم البته ریلیز احساسی خوبی بود و خدا رو شکر.

خب خدافظ

پ.ن:یکی از آهنگای جدید چاووشی بدجور من رو هوایی کرده: " هر روز پاییزه، هر هفته پاییزه، هر ماه پاییزه، هر سال پاییزه و ..." البته  برای شما اینجور نباشه و هر روز و ماه و سال بهار باشه انشاالله.

سلام

ما که سعی خودمون رو کردیم

تا ببینیم خدا چی میخواد و ...

به نام خداوند

سلام

تیرماه 86 بود که در پستی در این وبلاگ مرثیه ای! نوشتم برای خداحافظی تیری هانری و رفتنش به بارسلونا.

امروز نه اینکه قرار باشد دوباره همه چیز برگردد به همان دوران خوب گذشته و خوشی های آرسنالی بودن اما برگشت دو ماهه تیری مثل یک رویای شیرین و کوتاه می تونه خاطره ی دلنشین دیگری باشد از حضور بزرگ مردی که به تنهایی یک تیم را ویژه کرده بود.

صحنه ورود هانری به زمین در بازی دو شب پیش و گل پیروزی بخش او و اوج داستان یعنی در آغوش گرفتن پرفسور ونگر همه اش مانند صحنه هایی از یک داستان رویایی بود که داشت جلو چشمام رد می شد و خب کدام آرسنالی بود که از این صحنه بغضش نگیرد و اشکایش ...؟

هانری ... (نمی دانم چه صفتی رو بگم) هیچ کدام از هواداران انتظار معجزه از تو نداریم فقط ممنونیم که دوباره و هرچند موقت آرسنالمان را ویژه کردی، پدیده ای ورای یک تیم فوتبال معمولی در این سال های دلمرده فوتبالی که همه چیز ختم می شود به یک تیم و یک بازیکن و تکرار و تکرار و ...

سلام

اینروزا همش فکر میکنم که خیلی از خیلی ها عقبم

به نام خداوند

سلام

وجود سایت های شبکه اجتماعی به ویژه فیس بوک، کم رونقی این وبلاگ و شاید خیلی از وبلاگ های دیگر را در بر داشته است. محیط جذاب و وجود مخاطب گسترده در فیس بوک و سایر شبکه های اجتماعی مانند تویتر و گوگل پلاس نوپا نویسنده را وا می دارد مطلب و حرف خود را در همان پیج ها نوشته و بازخوردهای بیشتری هم دریافت کند و کمتر سراغ سرویس های قدیمی و عقب مانده وبلاگ برود. در این بین شاید تنها فتوبلاگ ها بتوانند همچنان جذابیت خود را حفظ کنند. با این اوصاف آیا باید پایانی زودهنگام برای وبلاگ ها (بخصوص بلاگ های فارسی) انتظار داشت؟ البته اگر سرویس های وبلاگ فارسی مانند بلاگفا و پرشین بلاگ بخواهند با همان سیاق گذشته خود ادامه دهند نمی توان غیر از این هم انتظار داشت.

چاره به نظر ناپخته من برای این سرویس ها استفاده از ایده های جدید و همچنین ایجاد محیطی تلفیقی است که هم اصالت وبلاگی خود را حفظ کنند و هم بعضی امکانات شبکه های اجتماعی را در کنار آن داشته باشند.

به این گونه که می توان در این خلاء ایجاد شده پس از پایان کار گودر امکانی شبیه به گودر را اضافه نمود و در کنار آن سرویس های نظردهی و لایک گذاری موجود در فیس بوک را نیز به سیستم فعلی افزود. ایجاد ارتباط مستمر و اطلاع دوستان از وضعیت فعالیت یکدیگر نیز باعث می شود روح وبلاگ از حالت مرده فعلی درآمده و ارتباطات مستمر و گسترده ای بین کاربران وبلاگ ایجاد شود.

البته شاید استفاده از ایده های چنین سایت های معتبر و محبوبی دارای محدودیت های قانونی و مالی باشد (شاید جنبه قانونی آن چندان دست و پا گیر نباشد، چرا که گوگل پلاس را نیز می توان محصول الگوبرداری شده ای از سرویس های قبل از خود دانست)، اما بهرحال برای فعال باقی ماندن و مفید ادامه دادن سرویس های وبلاگ فارسی چنین تمهیداتی غیرقابل اجتناب است.